Tuesday, May 06, 2014

Φούντες με δουλειές vol.2

Να έχεις ξυπνήσει, από τις 6:30 το πρωί, στις 8 πηγαίνεις γραφείο και μέχρι τις 5 γαμιέται το σύμπαν. Μετά στα καπάκια ραντεβού για μια νέα δουλειά που θέλουν να (υπο)στηρίξεις και να "τρέξεις". Να σου μιλάνε οι άλλοι, δυόμιση ώρες συνεχόμενα και εσένα το μυαλό σου όμως να είναι αλλού, να μην ακούς καν τι σου λέει.

Ναι, είμαι τεμπέλης, το ξέρω, αλλά δε με νοιάζει κιόλας. Δε γουστάρω το εργασιακό ωράριο, δε μου αρέσει να χτυπάω κάρτα. Θέλω να πηγαίνω στη δουλειά ό,τι ώρα θέλω και να φεύγω επίσης ό,τι ώρα μου τη δώσει. Δεν έχω πρόβλημα με τη δουλειά αλλά με το ωράριο που μπαίνει σε καλούπι.

Δεν εκτίμησα ποτέ το χρήμα και την εργασία, έγινα "κομπιουτεράς" καθαρά για λόγους επιβιώσης και ευκολίας και όχι γιατί το είχα όνειρο Ζωής. Πως θέλω να είναι η Ζωή μου; Θέλω να κυκλοφορώ με μια βερμούδα όλη την ώρα σε μια παραλιά, από το πρωί μέχρι το βράδυ, με στάμπες από αλάτι στο σώμα μου, μια σανίδα με ένα πανί μόνιμως αραγμένα μέσα στη θάλασσα και Εκείνη, ως συνήθως να "γκρινιάζει" ευχάριστα και να "κρίνει" τα όσα κάνω, νομίζοντας πως έχει πάντα δίκιο.Εγώ να χαμογελάω και η μόνη μου έννοια να είναι η κατεύθυνση του αέρα.


Μέχρι τότε ας συνεχίσω τις καταχωρήσεις στη βάση.... βλέπω να με παίρνει το πρωί.

2 comments:

  1. Ακόμα και στον παράδεισο, την μουρμούρα μιας γυναίκας όλοι την θέλουμε χαχαχα

    ReplyDelete
  2. Δεν εχεις δει εμενα να γκρινιαζω... σε παραληρημα! Τι να μας πουν οι γυναικες; Βεβαια εγω εχω παντα λογο και παντα ειναι σωστος, εχω τα δικια μου οσο να πεις.

    ReplyDelete

Εσύ είπες...