Thursday, December 19, 2013

Adiós, señorita!


Είστε στο ίδιο ξενοδοχείο, εσύ έχεις πάει να κάνεις κάτι τροποποιήσεις στους servers και εκείνη απλά τουρίστρια. Καστανόξανθα μακριά μαλλιά, με μεγάλο σκούφο στα χρώματα των ρασταφάρι. Ντυμένη κάπως πιο εναλλακτικά απ' ό,τι οι συνηθισμένες γυναίκες. Τσάντα πλάτης eastpack με κονκάρδες, στάμπες και σημαιούλα της Ανδαλουσίας πατσαρισμένη. Την ακούς στη ρεσεψιόν να μιλάει Αγγλικά και να γελάει. Ευτυχώς…. δηλαδή, χαμογελάς αλλιώς άντε να συνεννοηθείς με τα Ισπανικά σου, που βρίσκονται σε βρεφικό στάδιο από κάτι παλιά "ιδιαίτερα". Θα μείνεις να πεις "Me llamo Manolo" και μετά θα επαναλαμβάνεις "no sé", αν δε σε περάσει για καθυστερημένο.

Σε κοιτάζει που τη χαζεύεις χαμογελάει…. Μπααα η ιδέα μου σκέφτεσαι. Πρέπει όμως κάτι να της πεις, σε τρώει, αλλά τι? Τελικά σε προλαβαίνει, σε ρωτάει τραγουδιστά στα αγγλικά αν έχει κάτι πάνω της, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι "Όχι απλώς μοιάζεις σαν μολότοφ και κόλλησα". Γελάει…. Της εξηγείς ότι τα μόνα Ισπανικά που ξέρεις είναι οι παίκτες του Ολυμπιακού, ο Βαλβέρδε, ο Μίτσελ και γενικά οι Ισπανοί παίκτες. Δεν την νοιάζει μιλάει Αγγλικά. Δεν έχει ιδέα όμως για τον Θρύλο, γαμώτο. Πάτε στο ΜΕΤΡΟ, μιλάτε, παρατάς τη δουλειά και την ακολουθείς, θέλει να βγάλει φωτογραφίες την Αθήνα. Της αρέσει να κάνει ταξίδια στον κόσμο, της αρέσουν οι ανοιχτοί άνθρωποι… δεν έχει δουλειά αυτή την περίοδο, λατρεύει τον Manu Chao, τους Ska-P και της αρέσει η Bebe. Όνειρο της να ταξιδέψει στην Κούβα, να κάνει ταξίδια στη θάλασσα και να διαβάζει Tom Robbins, πάντα έχει τον "Τρυποκάρυδο" στην τσάντα της. Μου δείχνει το βιβλίο κιόλας για να μου το αποδείξει. Τελικά σου λέει πως έχετε πολλά κοινά…. "Άρα επιβιώνεις και εσύ από σύμπτωση" της λες.

Πάτε για καφέ στο κέντρο, μετά για φαγητό και μετά την αφήνεις στο ξενοδοχείο να ξεκουραστεί, ήδη σου έχει ζητήσει να πάτε για ποτό, αν και δεν πίνει. Σε δύο μέρες γυρίζει πίσω.  19 Δεκεμβρίου πετάει στις 2 το μεσημέρι και θέλει να γεμίσει με εικόνες. Πέρασαν 2 καταπληκτικές μέρες, και δύο ακόμα πιο ωραίες νύχτες.

Τελικά καταλήγεις, πως όλα στη Ζωή είναι θέμα τύχης, όλα τα όμορφα έρχονται σε ωραίες στιγμές. Πρώτη φορά αποχαιρετάς Γυναίκα σε αεροπλάνο…. Εμπειρία. Θα σου λείψει σκέφτεσαι, βγαίνεις έξω ανάβεις τσιγάρο. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο, να τελικά που υπάρχει άνοιξη μέσα στο χειμώνα.



10 comments:

  1. Τι να πω? Παντως με το σχολιο σου τρια πραγματα μου ηρθαν στο μυαλο...

    Το πρωτο

    Το δευτερο 

    και το τριτο

    ReplyDelete
  2. πολύ ωραία ιστορία, ρομαντική! κι όμως είναι! πολύ καλός ο manu chao, καλή επιλογή. καλές γιορτές εύχομαι!

    ReplyDelete
  3. Evonita, εγω τους ονομαζω εφημερους ερωτες. Δε σου δινουν πολλα, αλλα σου χαριζουν ωραιες στιγμες εκει που δεν το περιμενεις.

    ReplyDelete
  4. τι ομορφο ομορφο ομορφο

    ReplyDelete
  5. lol ζεις ακόμα ρε μαλακα?:P

    ReplyDelete
  6. @ kihli

    Ομορφο, ομορφο αλλα το χασαμε το κορμι! :P

    @ aldo

    Οτι περπαταω, μιλαω και αναπνεω δε σημαινει οτι Ζω κιολας! :P

    Αλλα και εσυ δεν πας πισω, χωματιλα μυριζεις! Που εισαι εξαφανισμενος ρε? Σε μαζεψε καμια γκομενα και σε εκανε νοικοκυραιο?

    ReplyDelete
  7. ναι αλλα το κορμί το δίμετρο το ξανθό το βορειοευρωπαϊκό το έφαγες

    είχα πάει σε εκείνο το πράγμα που κάθεσαι λέει μέσα 9 μήνες και βγαίνεις με τρίχες στο στήθος

    ReplyDelete
  8. @ aldo

    Της μεσογειου ρε ΑνδαλουΘιανη γαρ.

    Ααα και εσυ αντρας εγινες σαν και μενα ε? :P

    ReplyDelete
  9. α δεν είχα προσέξει το ανδαλουσιανή. indie γκομενάκι δηλαδή...θα πηγαίνει και στο primavera κάθε χρόνο:P

    άσε πιάνω πετρα και γίνεται ζουμί

    ReplyDelete

Εσύ είπες...