Wednesday, October 30, 2013

Τελικά καταλήξαμε

Αφού λοιπόν είχε πάει χθες 2 το βράδυ πέφτει τηλέφωνο να μεταβώ στο γνωστό στέκι γιατί έχει πέσει πολύ συζήτηση, περισσότερη μουσική και ακόμη περισσότερο αλκοόλ. Ντύνομαι, παίρνω τα απαραίτητα και σκάω μύτη.

Πάνω στις όλες σκέψεις μου με το που μπαίνω στο στέκι των "παραισθήσεων" σκάει και το τραγούδι "δε μπορεί, τυχαία" σκέφτηκα. Το προσπερνάω (όσο μπορώ) και αρχίζουμε να μιλάμε, δηλαδή εκείνοι ρωτούσαν και εγώ απαντούσα, άκρη δεν έβγαινε.... ώσπου από το πουθενά βρέθηκε και το συμπέρασμα. 

"Μανώλο έμπλεξες και έτσι όπως πας δεν ξεμπλέκεις", είπε μια γυναικεία φωνή. Της χαμογέλασα σαν να έχω βγει από τη θάλασσα και σαν soundtrack παίζει το Happy End.... Γέλασα δυνατά, μάλλον μου έκαναν πλάκα, όλοι μαζί. (:

ΥΓ. Πέριεργη μέρα η σημερινή από την αρχή της όπως την περίμενα, έδω και πολύ καιρό. Δυστυχώς όμως δεν μίλησα για άλλη μια φορά. 

  

No comments:

Post a Comment

Εσύ είπες...