Friday, September 14, 2007

Η μικρή μου ιστορία....

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι που έλεγαν ότι είναι ερωτευμένα το ένα με το άλλο και έκαναν όνειρα και χαμογελούσαν. Κάποια στιγμή το αγοράκι εξαφανίστηκε για λίγες μέρες από την ζωή της και τότε το κοριτσάκι τον έψαχνε για να μάθει αν ήταν εκείνη η αιτία που έφυγε. Μετά από λίγες μέρες όμως το αγοράκι ξαναγύρισε και της εξήγησε ότι δεν συμβαίνει τίποτα απλώς θέλει λίγο να ηρεμήσει από ό,τι τον απασχολούσε εκείνη την περίοδο. Ο καιρός πέρασε και τα πράγματα ήταν φιλικά μεταξύ τους, με μια δόση ερωτισμού και από τις δύο πλευρές ώσπου κάποια στιγμή ένα πρωινό καλοκαιριού τα πάντα άλλαξαν. Το κοριτσάκι της ιστορίας μας άρχισε να απομακρύνεται και πήγαινε όλο και πιο μακριά από το αγοράκι. Τα ψέματα διαδέχονταν το ένα το άλλο από πλευράς κοριτσιού όσο αναφορά τα ερωτηματικά για τον λόγο της απομάκρυνσης. Το αγόρι όμως ενώ ήξερε την αλήθεια έκανε πως πίστευε αυτά που του έλεγε για να κρατήσει τις ισορροπίες και να ξαναφτιάξουν οι σχέσεις τους. Ο καιρός όλο και περνούσε το καλοκαίρι έφυγε και οι φυσιολογικοί ρυθμοί επανήλθαν στους ανθρώπους εκτός από έναν, εκείνου του αγοριού που ακόμα περιμένει την κοπέλα όχι για να του πει την αλήθεια αλλά για να του μιλήσει. Το έχει ανάγκη έστω και αν γίνει για μια τελευταία φορά, το αγοράκι το μόνο που θέλει πλέον είναι ένα αντίο και ένα χαμόγελο της και ας είναι ψεύτικο. Παραπονεμένο τώρα κάθεται σπίτι του δεν μιλάει πολύ παρά μόνο σκέφτεται , σκέφτεται αν άξιζε που ερωτεύτηκε αυτή την κοπέλα, αν άξιζε που έμεινε πίσω, αν έπρεπε να κρατήσει την συγκεκριμένη στάση απέναντι της. Μια απάντηση του έρχεται στο μυαλό “Μην στεναχωριέσαι για ότι συμβαίνει σκέψου πως αυτό το κορίτσι σου έδωσε το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να σου κάνει κάποιος, την ελπίδα”.

Με αυτή τη σύντομη ιστορία(μαλακία είναι αλλά τεσπα…) θέλω να σου πω πως δεν στεναχωριέμαι για ότι έζησα μαζί σου, ήξερα τι παίζει και ήταν δικό μου ρίσκο να μπω σε αυτό το παιχνίδι. Δεν είχα να χάσω και πολλά, στην ουσία δεν είχα να χάσω τίποτα μόνο κέρδος έβγαλα. Με τις ελπίδες που μου έδινες με τα λόγια σου στο πρόσωπό μου υπήρχε πάντα το χαμόγελο, δεν με πόνεσε που ήταν ψεύτικες, το μοναδικό μου παράπονο ήταν που έφυγες έτσι χωρίς αντίο. Σου ξαναείπα δεν με νοιάζει το γιατί επειδή το ξέρω, με νοιάζει όμως το να φερθείς μπέσα και να μου πεις “Game over” και αυτό όχι τόσο για να μην με πληγώσεις αλλά για να μην μαυρίζεις το δικό σου όνομα και τον δικό σου χαρακτήρα που με τόσο κόπο έφτιαξες ώστε να είσαι ψηλά στα μάτια των ανθρώπων.

Αξίζεις πολλά μην το ξεχνάς…….εγώ θα είμαι εδώ και θα σε περιμένω το ξέρεις άλλωστε!!!

4 comments:

  1. θέλει μεγάλη δύναμη για να γράψει κανείς όσα αισθάνεται!

    έχω προσπαθήσει να το (και να τον..) βγάλω από μέσα μου αλλά δεν γίνεται παρόλο που ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τον γραπτό λόγο!

    μόνο μπράβο έχω να σου πω!
    α.. και κάτι ακόμα! οτι είναι τυχερή που θα την περιμένεις!

    ReplyDelete
  2. Kat. συμφωνω πως θελει μεγαλη δυναμη για να τα γραψεις αλλα θελει μεγαλυτερη δυναμη για να τα πεις!! Τα blogs σου δινουν αυτη την ευκαιρια να φωναζεις, να εχεις προσωπο και να κανεις αισθητη την παρουσια σου, ταυτοχρονα ομως να μην φαινεσαι. Αυτος ειναι ενας λογος που ανοιγομαι και λεω σκεψεις αλλα και καταστασεις που ζω!!

    Οσο αναφορα για το αν ειναι τυχερη εκεινη...δεν ξερω. Ξερω ομως ποσο τυχερος ειμαι εγω που την αφησα να μπει μεσα στην ζωη μου και ας εφερε τα πανω κατω!! :$

    ReplyDelete
  3. Είναι οι κλασσικές σκέψεις που κάνουμε όλοι όταν πληγωνόμαστε...αλλά αργότερα αφού περάσει ο καιρός βλέπουμε ότι τελικά κάτι κερδίσαμε και από αυτήν την εμπειρία!

    ReplyDelete
  4. Blu3Th1nk3r εμαθα πλεον ακομα και μεσα απο κακες φασεις να αντλω και τα θετικα τους στοιχεια. ;)

    ReplyDelete

Εσύ είπες...