Tuesday, May 29, 2007

Στίχοι…

Είμαι μόνος μου στο σπίτι τα έχω κλείσει όλα παράθυρα, πόρτες, φώτα τα πάντα….δεν είμαι και στην καλύτερη φάση. Μου έρχονται στο μυαλό στίχοι τραγουδιών που λένε την αλήθεια, στίχοι που με εκφράζουν απόλυτα την συγκεκριμένη ώρα, στίχοι που βάζουν στο μυαλό μου ιδέες, στίχοι που μπορεί να είναι και λάθος, ίσως να είμαι και εγώ λάθος και να μην τα έχω ζυγίσει καλά τα πράγματα αλλά νιώθω να έχω φάει ΜΕΓΑΛΗ ήττα… Δεν ξέρω μπορεί να είναι και η σχιζοφρένεια μου που με κάνει να νιώθω έτσι…..πολλά γυρίζουν στο κωλομυαλό μου, τόσα που νομίζω ότι θα σπάσει. Ένα “Γεια σου τι κάνεις ?“ ήθελα να ακούσω ή έστω ένα “Δεν γουστάρω να σου μιλήσω ρε μάπα… ξεκόλλα!!!” η σιγή ρε “μπουρμουλυθρίνι” μου την δίνει με τρελαίνει….Τι να πω δεν ξέρω ας μείνω καλύτερα στους στίχους μου…..

“Άπλωνες στα σύννεφα μια τσόχα και με μιας, έναν αιώνα κέρδιζες ποντάροντας μια ώρα. Τώρα θυμώνεις, ξεφυσάς κι όλο ρωτάς που σταματάει αυτή η άγρια κατηφόρα…”

“Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος η χαραυγή θα σε ξεκάνει.
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά, κι έχει τον ήλιο τον αλάνη...”

“Κι εγώ αρχίζω να γελάω αλλάζει πρόσωπα η θλίψη ρωτάνε αν την αγαπάω έστω για λίγο θα μου λείψει…”

“Α! όταν η Αυλαία κλείνει ανόητή μου Ιουλιέτα στα σκοτεινά οι θεατρίνοι παίζουνε ρώσσικη ρουλέτα. Για μένα δεν υπάρχει ρόλος, είμαι ένας κλόουν μεθυσμένος που πέφτει μεταμφιεσμένος εκεί που φτύνει ο κόσμος όλος…”

“Ήταν αλήθεια; ήτανε ψέμα ; Όπως κι αν το δεις το πληρώσανε με αίμα ήταν ωραία σαν μπαλαρίνα την αγάπησαν τρελά και τη λέγαν Κατερίνα...”


“Ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα, ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα...”

“Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη…”

“Ακόμα κι όταν θα νομίζεις πως μου πήρες τη ψυχή, θα σε καίω. Κι όταν ακόμα θα νομίζεις πως για πάντα έχω χαθεί, θα ανατέλλω…”

“Αλίμονο δε βρέχει στην αυλή μου, δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ’ τα παλιά ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου, να 'τανε η πρώτη και μαζί στερνή φορά…”

“Θα μ' αγαπάς, θα μ' αγαπάς μα δε θα φτάνει. Άγονη βροχή θα πέφτει πάνω μου το χάδι σου και εγώ σαν γέρικο σκυλί μες το λιμάνι θα πεθαίνω στο πλάι σου…”

“Όλα γυρίζουν σαν τρελά ρόδες που παν στο πουθενά…”

Και ένα τελευταίο που μου έχει κάτσει εδώ και πολύ καιρό…

“Ήταν κάποιος που δεν ήξερε καμία ιστορία κι όλο έλεγε ξέρω πολλές ιστορίες μια απ' αυτές λέει πως...Ήταν κάποιος που δεν ήξερε καμία ιστορία κι όλο έλεγε ξέρω πολλές ιστορίες…”

5 comments:

  1. Αν σου πω ότι έχω πάρει δημητριακά (γιατί δεν έχω ποπ κόρν) και διαβάζω το μπλογκ?
    Σαν ρομαντική ιστορία μου φαίνεται...και γράφεις τόσο ωραία!

    "Ένα “Γεια σου τι κάνεις ?“ ήθελα να ακούσω ή έστω ένα “Δεν γουστάρω να σου μιλήσω ρε μάπα… ξεκόλλα!!!” η σιγή ρε “μπουρμουλυθρίνι” μου την δίνει με τρελαίνει…."

    Με εκφράζει τόσο πολύ αυτές τις μέρες. Βέβαια σίγουρα δεν έχουμε ίδιο στόρυ!

    ReplyDelete
  2. Τι καθεσαι και διαβαζεις βρε Χρυσα μου? :)

    Ασε που ειναι 4 χρονια πισω... αλλα μυαλα αλλιως εβλεπα τοτε τα πραγματα. Οχι πως εχω μετανιωσει!

    Τα δημητριακα φανταζομαι πως ειναι σοκολατενια που τα τρωμε απευθειας μεσα απο τη σακουλα, οχι τα φλεικς!! :P

    ReplyDelete
  3. Σκέτα φλέικς ήταν :"( ...καλοκαιριάτικα που βγαίνω στις παραλίες κάνω υγειηνή διατροφή. Έχω και ένα κορμί να διατηρήσω χιχιχ

    ReplyDelete
  4. Και εγω υγιεινα τρωω... πιτσες σουβλακια, σαντουτιτς!! :P

    ReplyDelete
  5. Μανωλη εγω διαβαζω σχεδον 10 χρονια μετα και μου αρεσει πολυ!
    Μου αρεσει να διαβαζω αντρικα συναισθηματα.
    Ειμαι περιεργη να δω πως νιωθετε..
    Ειναι πολυ συγκινητικουλι!

    ReplyDelete

Εσύ είπες...