Sunday, December 24, 2006

Πόνεσε και πονάει ακόμα…

Την Παρασκευή με έστειλες με την μια Μωρό μου…με την μια!!! Κατά τις 7:30 μου είπες αν τα “έχω” να έρθω εκεί που θα έβγαινες για να σε κοιτάξω στα μάτια και ας μην λέγαμε τίποτα απλώς να σε δω στα μάτια…τα “είχα” και ήρθα περίμενα από τις 10 στις 11:10 φάνηκες καθόμουνα στην μπάρα μπροστά στην πόρτα, δεν με κατάλαβες ότι ήμουν εκεί όταν μπήκες, εγώ σε κοιτούσα αλλά εσύ δεν με πρόσεξες. Φίλησες ένα άλλο παιδί….πόνεσε γαμώτο όταν το είδα, πόνεσε πάρα πολύ. Προχώρησες ποιο μέσα σε ακολούθησα από πίσω, χαιρέτησες τα άλλα παιδιά περίμενα πότε θα γυρίσεις να κοιταχτούμε στα μάτια. Μετά από λίγο γύρισες το βλέμμα σου πάνω μου μου είπες “Κοίτα με…” και με το χέρι σου έδειξες τα μάτια σου. Τα βλέμματα μας κόλλησαν για 5 δευτερόλεπτα καθώς σου είπα “Σε κοιτάω μωρό μου…”. Σε τράβηξα από το χέρι και σου είπα να έρθεις στην μπάρα να καθίσουμε λίγο να μιλήσουμε...μετά από κανά πεντάλεπτο ήρθες. Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν στα καλύτερα μου σε ξανακοίταξα στα μάτια και σου είπα “Σ’ αγαπάω” μόλις στο είπα κατέβηκες από την καρέκλα ήρθες στο αυτί μου και μου το ψυθήρισες και εσύ “Σ’ αγαπάω…” μου είπες και εκεί που πήγα να σε φιλήσω μου την έκανες και έφυγες γρήγορα…όχι σαν να μην ήθελες αλλά σαν να μην έπρεπε τουλάχιστον εμένα έτσι μου φάνηκε! Καθ’ όλη την διάρκεια που ήμουν εκεί τα μάτια μου ήταν καρφωμένα πάνω σου…σαν να μην υπήρχε άλλος μέσα στο μαγαζί. Από την μια ήταν καλό γιατί μπορούσα να προσέχω μόνο εσένα αλλά από την άλλη αφού δεν έβλεπα που δεν έβλεπα τους άλλους γιατί μπορούσα να δω ότι σε φιλούσε εκείνος (γιατί σε φιλούσε δεν τον φιλούσες)… και κάθε φορά να με πονάει όλο και πιο πολύ??? Η τρίτη και τελευταία φάση εκείνης της προχθεσινής βραδιάς ήταν κατά τις 1:00 την νύχτα όταν σηκώθηκες να χορέψεις ήρθα πίσω σου, σου βάστηξα το χέρι και σου είπα να με ακολουθήσεις… ήρθες αυτό που ήθελα ήταν να με φιλήσεις…ούτε όμως τότε το έκανες έφυγες, έφυγες….πηγές στην παρέα σου!!!! Ήμουν απότομος και κτητικός την Παρασκευή το ξέρω αλλά δεν αντέχω άλλο….είμαι ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ μαζί σου! Με πονάει που πίστεψες ότι ήμουν όλο ψέματα και το μόνο που κατάφερα ήταν να σε κάνω να με ερωτευτείς έτσι για πλάκα… Δεν έπαιξα ποτέ μαζί σου και ούτε πρόκειται να παίξω με τα αισθήματα σου…ούτε τα δικά σου ούτε κανενός άλλου ατόμου. Έχω ξαναγράψει και παλαιότερα ότι είμαι εγώ αυτός που έκανε τα περισσότερα λάθη μέσα σε αυτούς τους 6 μήνες, αναγνωρίζω τις ευθύνες μου δεν κρύβομαι…αλλά ρε γαμώτο και εσύ πως γίνεται να λες ότι με αγαπάς, να το βλέπω στα μάτια σου όταν μου το λες αλλά να φιλάς άλλον….Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω.
Τέλος πάντων εμένα αυτό που με νοιάζει περισσότερο είναι να είσαι εσύ καλά και να είσαι χαρούμενη, δεν θέλω να φύγει ποτέ το χαμόγελο από τα χείλη σου. Τώρα το τι θα κάνω εγώ δεν ξέρω, δεν μπορώ να παραμελήσω τα αισθήματα μου για σένα… ένιωσα πρώτη φορά τι θα πει έρωτας με εσένα, όλες οι άλλες μου επαφές με τις “κοπέλες” μου δεν ήταν έρωτες ήταν απλοί ενθουσιασμοί! Μωρό μου είμαι ερωτευμένος μαζί σου δεν ξέρω αν και εσύ πλέον νιώθεις το ίδιο. Δύο μέρες τώρα που δεν σου μιλάω είμαι χάλια, προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου αλλά τίποτα ξαναπέφτουν κάτω και γίνονται ακόμη περισσότερα…. Μόνο εσύ μπορείς να με σώσεις…μόνο ΕΣΥ!!!! Και ναι και εγώ ανατριχιάζω όταν σε αποκαλώ “ΜΩΡΟ” μου!! Καλά Χριστούγεννα να έχεις και καλές γιορτές εσύ και η οικογένεια σου και πάντα επιτυχίες στη ζωή σου! Εγώ θα περιμένω εδώ…

2 comments:

  1. Μήπως να τις έδινες το url του blog σου να μπει να δει τι νιώθεις? Παρακινδυνευμένο. αλλά λέω βρε αδερφέ..

    ReplyDelete
  2. Ακριβως οπως το ειπες παρακινδυνευμενο...αλλωστε δεν γραφω οτι γραφω για να τα δει εκεινη αλλα για μενα. Μεσα απο το blog βρηκα ενα τροπο να φωναζω αυτα που θελω χωρις να το καταλαβαινουν οι αλλοι. :)

    ReplyDelete

Εσύ είπες...