Wednesday, December 27, 2006

Ναι χάρηκα…

Που μετά από 4 μέρες μιλήσαμε και ανταλλάξαμε έστω αυτό το τυπικό “Χρόνια Πολλά” και ας μην ήταν face to face αλλά πίσω από ένα pc…δεν περίμενα να μου ξαναμιλήσεις μετά τα όσα γεγονότα έγιναν την περασμένη Παρασκευή εσύ όμως ήρθες, δεν ξερώ αν το έκανες για το τυπικό της υπόθεσης ή γιατί πραγματικά ήθελες να μου μιλήσεις, πάντως όπως και να το έκανες έφερες το χαμόγελο στο πρόσωπο μου, μπορεί να μην στο έδειξα αλλά να είσαι σίγουρη πως το έφερες…. Ήταν όμως και το ξαφνικό δηλαδή όπως προείπα δεν περίμενα να μου ξαναμιλήσεις ποτέ. Ετοιμαζόμουν να σου γράψω ένα τελευταίο (με όλη την σημασία της λέξης) e-mail εκείνη την ώρα αλλά τσουπ, εμφανίστηκε μπροστά μου το μήνυμα σου μέσα από τον messenger!! Έχει ξαναγίνει ακριβώς η ίδια σκηνή πολλές φορές…εκεί που ήθελα να σου στείλω ένα mail είτε έλεγε μέσα ένα απλό “γεια” είτε πιο σημαντικά πράγματα πάντα εμφανιζόσουν μπροστά μου σαν να ένιωθες ότι ήθελα να σου μιλήσω! Βέβαια η όλη αμηχανία μου δεν ήταν μόνο από το ξάφνιασμα που ένιωσα όταν είδα ότι μου μιλάς αλλά και επειδή φοβόμουν να σου μιλήσω, ήθελα και θέλω να σου πω “Σ’ αγαπάω” (ακούγεται κλισέ φράση, αλλά έτσι είναι…άλλωστε εσύ μου έμαθες να την χρησιμοποιώ), αλλά δεν το έκανα…μου είπαν να μην σε ξαναενοχλήσω ποτέ, να ξεκολλήσω να βρω άλλη και έτσι μου αφήσαν την εντύπωση ότι σου κάνω κακό….ίσως να έχουν και δίκαιο, τι να πω???

Τέλος πάντων το θέμα είναι ότι μου έδωσες μια μεγάλη χαρά σήμερα, έδωσες ένα μεγάλο χαμόγελο στο “τέλι” σου, που πραγματικά το είχε ανάγκη, πραγματικά σε ΕΧΕΙ ανάγκη! Να είσαι πάντα καλά….

No comments:

Post a Comment

Εσύ είπες...