Thursday, August 14, 2014

Σκέψεις, λίγες ώρες πριν την άδεια


Διακοπές είναι το αγουροξυπνημένο πρόσωπο νωρίς το πρωί από τη ζέστη. Η μουσική του Manu Chao στα ακουστικά και η προετοιμασία για απόμερες αμμουδιές με τιρκουάζ νερά.
Βερμούδα που μυρίζει θάλασσα, γυαλιά με αλμυρούς λεκέδες, ο Τομ Ρόμπινς κρυμμένος μέσα σ' ένα σάκο. Μεσημεριανό σεξ, με τα τζιτζίκια συμμάχους σου. Και το βράδι αλκοόλ μέχρι ζάλης.

Φυγές, διαφυγές πες το όπως θες, το ίδιο κάνει.

Και ένα τραγούδι παιδικής αθωότητας από τον Γιάννη των "Ξωτικών".



Υ.Γ. Το τμήμα προσωπικού ακόμη να ειδοποιήσει για το αν θα φύγουμε νωρίτερα. Τους παίρνω κάθε 5 λεπτά και τους ρωτάω "Τι θα γίνει θα φύγουμε;". Έτοιμος είμαι να στείλω από τον λογαριασμό του HR ένα mail πως η εταιρεία δίνει το ελεύθερο να αποχωρίσουμε!

Wednesday, August 13, 2014

Bienvenido "Txingurri"


Πρώτο φιλικό στο Καραϊσκάκης σήμερα, και το "μυρμήγκι"(Txingurri), ο Ερνέστο Βαλβέρδε επιστρέφει. Μια μέρα πριν την άδεια, είναι ό,τι πρέπει να δούμε ένα φιλικό του Θρύλου, να φωνάξουμε, να γκρινιάξουμε, να πούμε κανά σύνθημα και να δούμε τις νέες μεταγραφές της ομάδας μέσα στο γήπεδο, μαζί με τις πανέμορφες γυναίκες τους στις εξέδρες! :P


Υ.Γ  Μάρτα όπως και να έχει Σ' Αγαπάμε... και προσκυνάμε!!

 

Monday, August 11, 2014

The killing moon

Ρε τι έπαθαν σήμερα όλοι με την χθεσινοβραδινή πανσέληνο, μέχρι και στη δουλειά γι' αυτό έλεγαν - όσοι έχουν απομείνει-. Από τη μία οι γκόμενες φοράνε τα ξεκωλέ μπραζίλιαν στη παραλία και διαβάζουν τις 3456 αποχρώσεις του γκρι και από την άλλη θέλουν ροματζάδα. Αααμ οι άντρες; Άλλοι αυτοί εκεί που βλέπουν την κωλάρα το μεσημέρι στο μπιτσόμπαρο και άρχιζουν να πιστεύουν πως υπάρχει θεός και μουρμουράνε χριστοπαναγίες, που δεν μπορούν να τον πιάσουν, το βράδυ καταλήγουν να χαζολογάνε το φεγγάρι.

Σε λίγο θα μας πούνε ότι στο σεξ λένε και γλυκόλογα αναμετάξυντων.

Ρε ουυρρτττ,  χαχαχαχα.


Thursday, August 07, 2014

Τσοπανάκος ήσουνα, προβατάκια έβοσκες

Χθες μπλέξαμε λίγο με τον Δεληβοριά και καθώς σκαλίζαμε τα τραγούδια, πέσαμε στο παρακάτω...



Τελείως άκυρο με τ' ακούσματα μου, παρόλο που μου αρέσει ο Δεληβοριάς, απλώς το συγκεκριμένο το έχω συνδιάσει με μια "επεισοδιακή" βόλτα/επιστροφή σε ένα μπλέ αυτοκίνητο και με έπιασαν τα χαμόγελα από τις αναμνήσεις. (:

Και θυμάμαι μια φράση του φίλου Σπύρου Γραμμένου, σε μια κουβέντα μας, πως οι πιο ωραίες σου στιγμές συνδιάζονται τις περισσότερες φορές από άκυρα τραγούδια.

Να τιμήσω λοιπόν και τον τρελάκια....

Tuesday, August 05, 2014

Summer h(IT)s


Αν σας έρθει μυρωδιά πεθαμένου, ανοίχτε την πόρτα στο IT εγώ θα είμαι.

Wednesday, July 30, 2014

The waves keep rolling



Επειδή τον αέρα δεν θα τον κουμαντάρουμε ποτέ, μαθαίνουμε να χειριζόμαστε τα πανιά μας σύμφωνα με αυτόν. (:

Φοβερό βιντεάκι από τον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος στην Πάρο.

Καλές οι πεζοπορίες και το αγνάντεμα της φύσης, αλλά σαν την αίσθηση που νιώθεις όταν γλύστρας πάνω στην επιφάνεια του νερού, με ταχύτητα 30+ κόμβων... Αδρεναλίνη και μυαλό χτυπάνε κόκκινα!

Tuesday, July 29, 2014

Ένα φράγκο η βιολέτα... χωρίς φράγκα είμαι εγώ

Έχω γίνει πιο κλαψομούνης και από τους "Παντελήδες", αλλά μόλις συνειδητοποίησα πως έχω να πληρωθώ από το Μάρτιο. Πως επιβιώνω; Μάλλον από καθαρή σύμπτωση. Δε κλαίγομαι για τα φράγκα, χέστηκα, μη σώσω και τα πάρω (που δεν), απλώς δεν ξέρω για ποιον δουλεύω πια και αν αξίζει να δουλεύω. Πιο παραγωγικό μου φαίνεται να κάθομαι σπίτι να τον παίζω, από το να απασχολούμαι χωρίς λόγο με χίλια δύο πράγματα που δεν είναι και δικά μου στη τελική.

Η μαλακία ήταν πώς ήθελα μετά από 3+ χρόνια να πάω διακοπές και αυτό με στεναχώρει περισσότερο γιατί για άλλη μια χρονιά δεν πρόκειται να γίνει. Χαρίζω λεφτά, χαρίζω άδειες, χαρίζω βενζίνες και κάνω το μαλάκα. Μάλλον είμαι τελικά.

Παρατήρησα πως κουράζομαι πολύ ψυχολογικά τελευταία και αυτό έχει αντίκτυπο στην συμπεριφορά μου, παλιότερα δεν ήμουν έτσι, γιατί είχα ανθρώπους να με καβατζώσουν. Τώρα άλλοι την έκαναν, άλλοι "μας" την έκαναν, άλλοι μπλέξανε με γάμους, άλλους τους έφαγε η επανάσταση, άλλοι είναι στον κόσμο τους.... σπάσαμε, τα χαλάσαμε και στο τέλος μείναμε μόνη μας, να τρώμε την ίδια μας τη σάρκα.

Δε ξέρω από χθες μετά από συζήτηση, κατέληξα πως μάλλον πρέπει να την κάνω. Να ηρεμίσω, να βρω τον εαυτό μου. Από πέρσυ τον Ιούλιο που ήμουν μέσα στο στρατό η κατάσταση και οι ισορροπίες μου χάθηκαν. Άρχισα να κάνω το ένα λάθος πίσω από το άλλο, πληγώνω ανθρώπους, έγινα μαλάκας στη νιοστή. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό όμως...

Τα παραπάνω δεν είναι ούτε αυτοκριτική, ούτε αυτογνωσία, έχουν μαζεύτει εδώ και καιρό, απλώς όταν έπρεπε να τα πω δε τα έβγαλα ποτέ από μέσα μου και τώρα σκάνε λίγα, λίγα γιατί δε χωράνε πλέον στο κεφάλι.